من به همراهی دستانِ زیادی،
گاهی با اشیایی که فکر میکنیم بیجان هستند،
خانهای را میچینیم؛ با خاطرات باقیمانده در شهرها، در حافظهی جمعی.
یا یادگاریِ صندوقچهی خاطراتِ کسی را میبافیم.
سعی میکنیم با کمک کوکها اندکی از حیوانات در حال انقراض مراقبت کنیم،
و باز به کمک همین دستان، دستبافتهها و دستسازههایی را که از خاطر ما رفتهاند دوباره بازآفرینی میکنیم.
کار من جستجوگری است؛ جستجوگری که باید این دستان را پیدا کند.
و کنار هم میآموزیم که چگونه مکانها آرامآرام خانه شوند، گرم شوند
و زندگی در آن جاری شود.
فرناز ابوطالبی
متولد دیماه ۱۳۶۲، ایران
