Corners Of Home - کُنجِ خانه

همیشه در جستجوی خانه‌ای بوده‌ام که در ذهنم نقش بسته است. خانه‌هایی که در آنها زندگی کرده‌ام، هرگز به آن تصویر ذهنی نزدیک نبودند و می‌دانستم که این احساس، قدرنشناسی نیست؛ بلکه حسرت تصویری است که با خود حمل می‌کنم. روزگاری که در خوابگاه بودم، چنان در رویای خانه‌ای برای خود غرق شدم که در دام تصاویری متعدد اسیر گشتم: تصاویری از خانه‌های دیده‌شده و لحظاتِ نابی که در خانه‌های دیگران تجربه کرده بودم. بسیاری از نقاشی‌های من از خانه، در واقع کلاژهایی از چندین تصویرند و به گوشه‌ی خاصی تعلق ندارند. خانه‌ی ایده‌آل من نیز خانه‌ای اعیانی نیست، بلکه فضایی است سرشار از "کنج"‌های دلخواه: کنجی آرام، کنجی شلوغ، کنجی خلوت و کنجی انباشته از رنگ‌های فشرده. آشپزخانه‌های بسیاری کشیده‌ام که گویا از عشق من به رنگارنگی و زندگیِ جاری در آنها سرچشمه می‌گیرد. من عاشق ترکیب مواد و بسنده نکردن به یک متریال خاص در نقاشی‌هایم هستم. و مجموعه‌ی خانه‌ها هرچند گاهی با فاصله‌ای زیاد از هم ولی در ذهن من و روی کاغذها ادامه‌دار است.