من بلایفاتی (فاطمه روانگرد) هستم و نقاشی را به صورت خودآموز وارد زندگیام کردم. با تجربهکردن ابزارها و متریالهای مختلف، سرانجام دریافتم که گفتوگو با نقاشی را در ابعاد کوچک و با استفاده از آبرنگ، جوهر یا ماژیک بیشتر میپسندم. نقاشی نقطهی رهاییبخش و در عین حال پیچیده زندگی من است. به این معنی که گاهی من درگیر این هستم که شکل آن را عوض کنم و گاهی او سخت درگیر تغییر و بزرگکردن من است. نقاشی پس از سالها عکاسی آنالوگ به زندگیام آمد. در عکاسی به دنبال تصاویر مختلف و لحظات مناسب برای ثبت میگشتم و بعد از مدتها اشتیاق به خلق و ایجاد و دخالت در تصاویر تازه مرا به کلاژ و بعد نقاشی کشاند.
مجموعهی «کنج خانه» که سالها پیش کشیده شده و کامل شده، نتیجهی دغدغهی من به موضوع خانه و بازی من با متریالهای مختلف در حین پرداخت به یک سوژه است. مثل عکاسی کردن با فیلمها و دوربینهای مختلف از یک موضوع.
